soheal

روایت

به نام خدا
س ل ا م

امروز صبح تصادف کردم. نزدیک محل کارم. از خیابان طالقانی که عبور می‌کردم یک تاکسی زد بهم. یکی از همون ماشین‌هایی که با سرعت زیادی از مفتح می‌پیچند تو طالقانی. احساس درد چندانی نداشتم. بلند شدم ایستادم. راننده سراسیمه از ماشین اومد پایین. چند نفر هم دورم جمع شدند. گفتم طوریم نیست. تعداد جمعیت بیشتر می‌شد. به خودم شک کردم. بدنم رو چک کردم ولی چیزیم نبود. اصلا درد نداشتم. چشمم به زمین خورد. روی آسفالت خون پخش شده بود. خیلی عجیب بود. یادمه که ماشین بهم زد. یادمه که افتادم. ولی چیزیم نشده بود. پس اون خون چی بود؟

یک لحظه شک کردم. با خودم گفتم نکنه مُردم؟! آخه میگن آدم مرده تا یه مدت نمی‌دونه که مرده. اما من که نمرده بودم. خودم رو از میان جمعیت کشیدم بیرون. گیج شده بودم. یک مقدار هم دمق. بیخیال کارم شدم. برگشتم خونه. تو راه برای اینکه مطمئن شم نمردم با همسرم تماس گرفتم. گوشیش رو جواب نمی‌داد. با مادرم تماس گرفتم. اون هم جواب نداد. داشتم نگران می‌شدم. نگران خودم. دیگه رسیده بودم به خونه. به پدرم زنگ زدم. پدرم هم جواب نداد. کسی خونه نبود. با ناامیدی به دوستم فرهاد زنگ زدم. بعد از دو تا بوق جواب داد. خوشحال شدم. فهمیدم که نمردم. موضوع رو بهش گفتم. گفت که میاد پیشم. هنوز ننشسته بودم که در خونه باز شد. فکر کردم همسرم باشه. ولی او نبود. فرهاد بود. تعجب کردم. در رو چطور باز کرده بود؟! به هر حال با دیدنش آروم شدم. نشستیم و جریان رو براش تعریف کردم. بلند شد. اومد روبروم. بغلم کرد. درگوشم آروم گفت: تو مُردی!

- ; ۱۳٩٢/٦/٢
    comment's   

آرشیو آرشیو دیگر زائر دلگیرم از دلم دریا نمی میرد همه ی دوشنبه های من ریگی از روی زمین برداریم هیئت مکتب الشهدا آغازی برای يک پايان ميم بهار انسان کامل ییلاق ذهن ما رو تو دنیا آوردن دیونه رقم زدن پنهانک آوای آزاد ابر سیاه من از انتهای تاریکی آمده ام به شهر ری ادامه سی مرغ ياسين صدبرگ وحید ایا فردا روشن است؟ اسمان تو چه رنگ است امروز؟ بامعرفت